Loden pijp
In de verkoopakte gedateerd 11 oktober 1880 is te lezen dat 'meer in het bijzonder wordt gewezen op een bestaande overeenkomst, volgens welke de eigenaar van het huis aan de Voorstraat gemerkt no. 1 het recht is toegekend om in de welput welke zich bevindt in de grond van het te verkoopen perceel te behouden de daarin liggenden looden pijp waardoor die eigenaar in de gelegenheid wordt gesteld om, door middel dier pijp het water uit genoemde welput te doen brengen in het huis, gemerkt no. 1 terwijl de eigenaar van het te verkoopen perceel alle reparatië voor de richtige uitvoering van dit recht benodigd, op aanvraag moet toestaan."

Ik heb de begane grond met beton bedekt gekocht en die is nu deel van de pottenbakkerij (op de begane grond). Op de 1e en 2e etage is de breedte niet volledig bebouwd teneinde licht en lucht te geven aan het buurpand, het tweede gerekend vanaf de hoek bij de Voorstraat.
Mijn oudste archief vermeldt een verkoopprijs van1120 gulden welke prijs aan het einde van de 18e eeuw is gedaald tot 500 gulden; in 1988 heb ik het huisje voor iets meer kunnen kopen en voor meer weer laten terugbrengen in een bewoonbare staat.

Naam verzonnen
Een oude huisnaam heb ik niet gevonden. Daarom hebben we zelf maar een naam verzonnen: “De witte Ezel”. ‘Wit’, omdat Monumentenzorg in principe geen gestuukte gevels wil zien, maar ook niet de kosten op zich wil nemen om de oude stuuklaag te verwijderen en het metselwerk te herstellen. De huidige ramen zijn namelijk kleiner dan de vensters die er vroeger hebben gezeten en het opvullen van de ruimte rond de kozijnen getuigt helaas niet van veel vakmanschap.
Dat alles is nu voor de buitenstaander onder het stuukwerk verborgen.
En “Ezel”, omdat ik ten tijde van de koop in 1988 reeds vijftig was en eigenlijk al te veel zelf had geïnvesteerd in de verbouw van eerdere woningen om te weten waaraan ik begon, maar deze ezel stoot zich meerder keren, en nog steeds. Maar met liefde.