Het oorsponkelijke Oude Delft 189-191 is vermoedelijk van iets minder oude datum dan het pand op de hoek van de Schoolstraat. In de registers van de Tiende Penning van 1543 en 1561 komt het nog niet voor.
In 1600 woonde hier echter de kleermaker Bernard Gerritszoon, die boven twee kamers verhuurde, “d' eene aen joffrouwe Vesyns, weduwe van Jan Pee, ende d' andere aen Capiteyn Missi”, zo vertelt ons het haardstedenregister van dat jaar.
In de eerste helft van de 18e eeuw is het pand heel lang bewoond geweest door broer en zus Jean en Maria Bouchon, die op hun oude dag rentenierden. Zij hadden in 1750 een ‘meijd bij de dag’, oftewel geen inwonende dienstbode. Daarna was het pand vermoedelijk lange tijd in handen van verschillende verhuurders.
In 1840 zat er de schoenmakerij van Gerrit Sprenger, in 1857 het mode-atelier van mevrouw Van Trigt. In 1860 werd het pand gekocht door aannemer/stucadoor Anton Kneteman. Twee jaar later wist hij ook eigenaar te worden van een stukje achtererf van de buren, waarna hij zijn kans schoon zag om achter het huis een woontoren te plakken van twee verdiepingen, die de omwonenden elk zicht benam. Er bestond in die dagen nog geen Woningwet die dergelijke revolutiebouw kon verhinderen. We nemen aan dat Knetenman dit woonpakhuis exploiteerde voor de verhuur.
In 1906 kwam het pand, blijkens bijgaande advertentie, als verhuurde schoenenzaak in de verkoop. Koopster werd de modiste Theodora van der Heijdt, die het pand vervolgens liet verbouwen.
In de jaren 1920 zetelde hier de eerdergenoemde bonthandel van Maria de Hessele (zie Oude Delft 189, vroeger 187), die de winkel in 1929 en 1936 op haar buurt ook tweemaal liet verbouwen. De laatste keer ging het daarbij vooral om een nieuwe winkelpui.